ตื่นเช้า
ฝนตก
รถติด
เงินขาด1บาทขึ้นรถไม่ได้
ไปกดเงิน
ตู้เสีย
เดินหาตู้ใหม่
กดได้แต่แบงค์พัน
เดินหาตู้ใหม่
กดได้แล้ว
เดินอ้อมมาที่จุดหมายที่ 1
เจอป้าเจ้าหน้าที่มหากาฬว๊าก
ได้ของมา
ร้านซีรอคปิด
ต่อรถไฟฟ้าไปที่จุดหมายที่2
โดนเพื่อนหลอก
นั่งพี่วิน(มอไซด์)อ้อมโลก
เปรียบได้จากจากมาบุญครอง ไปสนามหลวง
ใส่กระโปรง
แดดเปรี้ยง
มือขวาถือกระเป๋า จั๊กแร้หนีบแฟ้ม
หัวพยุงหมวกกันน๊อคที่ล๊อกไม่ได้
มือซ้ายพยายามจิกรถไว้เพราะท้ายรถไม่มีที่จับ
ปากก็พึมพำด่าเพื่อนที่หลอก
+กับมีคนโทรมา มือถือสั่นบืบคั้นจิตใจ ((ไม่มีมือจะรับ))
เสียค่ารถบานตะไท
พอถึงที่หมาย กลับมีป้ายวางว่า พัก เริ่มงานอีกทีบ่ายโมง
เราลมแทบจับ
ในใจนึกตูรีบเพื่ออะไร
เตรียมตัวมาอย่างดีล่วงหน้า 4-5วัน ว่าไงวันนี้ต้องทำเต็ม100
พอบ่ายกลับไปที่หมายอีกรอบ
เพียงแค่ 5 นาที
คุณพี่คนสวยบอกกลับบ้านได้
ออกมา
พยายามคลำทางกลับมายังจุดตั้งต้น
อยากกินข้าวโบว์เกาหลี แต่ได้กินข้าวยำไก่เเซบ
นั่งรถจากมาบุญครองกลับบ้านใช้เวลา เกือบ 3 ชั่วโมง
รถแน่น ไม่มีพื้นที่เป็นของตัวเอง
แบตฯไอพอตหมด
คนเก็บตั๋วไม่ยอมเอาเงิน
รีบจ้ำเข้าบ้าน
เปิดประตูเข้ามามาเห็นหน้าท่านเปาเพียงเสี้ยววิเท่านั้น
ฮือๆ
อย่างงี้เรียกชั่ว 7 ทีไม่ดีซักหนได้ไหม
ข้อคิดวันนี้ : แบบที่1 ไม่มีอะไรเกิดขึ้นลอยๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นจากเหตุปัจจัย
แบบที่2 ดวงดีมีชัยไปกว่าครึ่ง
..งง