ตา กับ ตีน

ตากับตีนอยู่กันมา แสนผาสุข           จะนั่งลุกยืนเดิน เพลินหนักหนา

มาวันหนึ่ง ตีนทะลึ่ง เอ่ยปรัชญา       ว่าตีนมีคุณแก่ตา เสียจริงๆ

ตีนช่วยพา ตาไป ที่ต่างๆๆ               ตาจึงได้ชมนาง และสรรพสิ่ง

เพราะฉะนั้นดวงตา จงประวิง            ว่าตีนนี้เป็นสิ่ง ควรบูชา

ตาได้ฟังตีนคุยโม้ ก็หมั่นไส้             จึงร้องบอกออกกไป ด้วยโทสา

ว่าที่ตีนเดินไปได้ ก็เพราะตา            ดูมรรคา เศษแก้วหนาม ไม่ตำตีน

เพราะฉะนั้น ตาจึงสำคัญกว่า            ตีนไม่ควรจะมาคิดดูหมิ่น

สรุปแล้ว ตามีค่า สูงกว่าตีน              ทั่วธานินทร์ ตีนไปได้ก็เพราะตา

ตีนได้ฟัง ให้คั่งแค้น แสนจะโกรธ      วิ่งกระโดดโลดไปใกล้หน้าผา

เพราะอวดดี   คุยเบ่ง เก่งกว่าตา         ดวงชีวา จะดับไป ไม่รู้เลย

ตาเห็นตีน ทำเก่งเร่งกระโดด             ก็พิโรธ แกล้งระงับ หลับตาเฉย

ตีนพาตา  ถลาล้ม ทั้งก้มเงย              ตกแล้วเหวย หน้าผา ทั้งตาตีน

                                                                   พระเฉลียว อคฺคธมฺโม

เราได้ยินเรื่องนี้มาจากน้องชาย ซึ่งอ่านด้วยเสียงอันดังพลางหัวเราะ ปกติข้าพเจ้าจะบอกให้น้องเงียบ

แต่คราวนี้เรากลับปล่อยให้น้องเราอ่านจนจบ พร้อมเอามาอ่านเองอีก 1 รอบ

ถ้าอยากจะบอกว่า "ทุกคนเป็นคนสำคัญ" คงไม่ผิดใช่ไหม

หลายคนประเมินคุณค่าตัวเองต่ำไป จนทำให้เราขาดความมั่นใจ

แต่บางคนก็ให้ความสำคัญกับตัวเองมากไปจนเกินงาม 

ทำงานคนเดียวงานอาจออกมาดี แต่ถ้ามีหลายคนงานอาจจะออกมาดีกว่า

"สนใจ+เอาใจใส่คนรอบข้างบ้างนะ"

คติวันนี้ : 2หัวดีกว่าหัวเดียว แต่ถ้าหัวมากไปอาจวุ่นวายได้

------------------------------------------------------------------------------------------

idol tagจากน้องอาร์ต ขอแปะไว้ก่อนนะ เพราะตอนนี้ยังคิดไม่ตกเลย..

---------------------------------------------------

เนื่องจากความบ้าคลั่งของตัวข้าพเจ้าเอง เมื่อวานเลยได้ไปกินข้าวเย็นที่นครปฐม

ไม่รู้อะไรสะกิดต่อมอยากเที่ยวขึ้นมา อยู่ดีดีก็อยากไปแอดเวนเจอร์ข้างนอก ตอนแรกกะจะไปคนเดียว

แต่ไม่รู้ว่าโชคดีของเรา หรือโชคร้ายของเพื่อนเรา เราหาเหยื่อมารร่วมการเดินทางครั้งนี้ได้อีก 3 คน

เรานัดเจอเพื่อนที่หัวลำโพงตอน5โมง ไปซื้อตั๋วๆ "พี่คะหนูจะไปพระปฐมเจดีย์"

"อ้อ มีมีรถสายกรุงเทพ-นครศรีธรรมราชออกตอน 17.15พอดี จะไปมะอ้อ แต่เป็นตั๋วยืนนะ"

"ไปค่ะ เอา สี่ใบ แล้วขากลับล่ะ"

"อ้อรถนี่เที่ยวสุดท้ายจะสวนมาตอน5โมงเนี่ยแหละ ไม่มีละ ถ้ากลับต้องกลับรถทัวร์แถวนั้น"

"แล้วรถไปจะมาอีกทีเมือ่ไหร่อ่ะคะ " 

"อ้อ ตี3"

ถึงจะรู้มากระนั้นเราก็ยังตัดสินใจซื้อตั๋ว กะไปตามเอาดาบหน้า

ค่าตั๋ว 4 คน 80 โอ่ว ถูกกว่าขึ้นรถ ปอ.สีส้มกลับบ้านตรูอีก 555

แล้วก็ต้องรับวิ่งกระหืดกระหอบไปขึ้นรถ พอขึ้นปุ๊บ ยังไม่ทันจะมองอะไรรถก็ออกเลย

เนื่องจากพวกเราเป็นคนไม่มีสังกัดที่นั่ง เลยต้องไปแอบนั่งเอาที่ที่เจ้าของยังไม่มา

นั่งไปได้หน่อย โดนไล่ที่ครั้งที่ 1 เลยไปนังอีกที่ คราวนี้เจอคนชวนคุยเป็นพี่น้องชาวนครศรีธรรมราช

ไม่แปลกที่ชวนคุย แต่ที่แปลกคือ เค้าคิดว่ามศว.เป็นมหาลัยเอกชนค่าเทอม 5 หมื่น555+

และแล้วก็โดนไล่อีกทีคราวนี้เลยต้องไปยืนที่รอยต่อระหว่างรถไฟ

กะเหรี่ยง 4 คนที่ถ่ายรูปตลอดเวลา และพูดจาโหวกเหวกโวยวายที่คาดว่าจะทำความรำคาญให้ชาวบ้านไม่น้อย

เพื่อนคนแรก พยายามจะถ่ายรูปให้คมชัด((ไม่สั่น))ให้ได้ ท่าทางจริงจังยิ่งกว่าสอบสัมถาษณ์

คนที่สองพยายามรอจังหวะรถผ่านสะพาน แล้วเสียงจะดังๆ เพื่อจะได้ตะโกนออกไปนอกตัวรถเหมือนมิวสิควีดีโอของพันซ์

อีกคนปวดท้องไม่มีแรงเล่น ยืนเหม่อลอยออกไปนอกตัวรถ

ส่วนข้าพเจ้าเป็นผู้สังเกตุการณ์

ข้าพเจ้าเคยขึ้นรถไฟหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนก่อนๆ เพราะต้องคอยหลบผู้คนที่เดินผ่าน

รวมถึงต้องหลบพวกพ่อค้าแม่ขายทั้งหลายและบอกว่า ไม่ค่ะ ขอบคุณ เฉลี่ยสถานีละ 7-8 ครั้ง

ทุ่มกว่าเราถึงสถานีนครปฐม เราจัดแจงบ๊ายบายพี่น้องสองคนนั้น และโดดลงรถไฟ

ก่อนอื่นเราต้องไปหารถทัวร์ที่พนักงานขายตั๋วบอกก่อน เราดินไปถามพลักงานแถวนั้นเค้าบอก อ้อ ออกไปเลี้ยวขวาเจอเลย

เราทำตาม พอออกไป ไม่เห็นมีรถไรเลย เลยไปถามมอไซด์รบจ้างแถวนั้น อ้อ น้องเดินไปเลยหน้าโรงบาล ได้ข่าวว่าโรงบาลนี่ห่างไปเป็นกิโล

พวกเราเลยตัดสินใจไปตายเอาดาบหน้าหนที่สอง เลยเดินดุ่มไปเรื่องตรงเข้าหาพระปฐมเจดีย์ สักพักก็เห็นป้ายเขียนว่า จองตั๋วที่นี่

แม่เจ้า ข้าพเจ้าและผองเพื่อน ยึนระลึก ไว้อาลัยให้หารบอกทางของเฮียพนักงานและเฮียมอไซด์ 2 วินาที

พวกเราเดินไปถามรอบรถ โอ้โหเวลาดี รถออกรอบสุดท้าย 3ทุ่มครึ่ง พอจะเดินไปจอง เค้าไม่ให้จองบอกว่ามาก่อน3ทุ่ม ครึ่งเป็นพอ

จากนั้นมุ่งหน้าไปไหว้พระ พอไหว้เสร็จก็ตามรอย ตลาดโต้รุ่ง เหอะๆ ไม่ค่อยเหมือนที่คิดไว้ซักเท่าไหร่ แต่ก็โอของกินเยอะดี

ข้าพเจ้ากินก๋วยเตี๋ยวไป 1 ชามอร่อยดี ((ดันตาถึงเลือกร้านคนเยอะ รอนานมาก เพื่อนคนอื่นกินกันเสร็จหมดแล้ว))

เคยมีคนบอกว่าถ้าไปตลาดโต้รุ่งก็ต้องไปกินไอติมลอยฟ้า เเต่ดันมีลอยหลายเจ้าเกิ๊น 

ไม่รู้ร้านไหนมาก่อน เลยเลือกเอา1เจ้า ที่คนตักท่าทางมีแนวเป็นของตัวเอง 555

กินไป1ถ้วยตามระเบียบ พอทุกคนกินเสร็จก็เดินทางกลับไปที่ท่ารถ ซื้อตั๋วๆๆ คนละ 41บาท

นังสักพักรถก็ออก ขับไวมาก เป๊บเดียวถึง เนื่องจากมาถึงก่อนกำหนด เลยไปนั่งคุยที่บ้านเพื่อนสักพัก แล้วจึงกลับบ้าน

เฮ้อ ...ก็ยังไม่สามารถสรุปกับเพื่อนได้ว่าเราดั้นด้นไปถึงนครปฐมกันทำไม

แต่ที่รู้ๆ บรรยากาศของการยืนบนรถไฟ กันนั่งบนรถทัวร์มานต่างกันมากจริงๆ